رسول الله صلى الله علیه و آله :شَعبانُ شَهری و رَمَضانُ شَهرُ اللّهِ فَمَن صامَ شَهری كُنتُ لَهُ شَفیعا یَومَ القِیامَةِ پیامبر صلى الله علیه و آله :شعبان ، ماه من و رمضان ماه خداوند است . هر كه ماه مرا روزه بدارد ، در روز قیامت شفیع او خواهم... بیشتر
شنبه: 29/مرد/1401 (السبت: 22/محرم/1444)

در سال دهم بعثت، سه سال قبل از هجرت، در ماه مبارك رمضان، اُمُّ‌المؤمنین خدیجه (س)، بانوی مؤمنه و فداكار پس از سپری شدن شصت و پنج سال از عمر پربركتش، درگذشت و بنابه قول مفید، این واقعه دردناك، در روز دهم ماه رمضان اتّفاق افتاد[1]، و رسول‌خدا او را به دست خویش، در حجون مكّه مكرّمه دفن كرد، و حزن و اندوه آن حضرت، در مصیبت او به حدّی زیاد شد كه آن سال را «عامُ الْحُزْن» نام نهاد.[2]

خاندان خدیجه (س)، از جانب پدر و مادر و اجداد پدری و مادری از اصیل‌ترین خانواده‌های «جزیرة العرب» و صاحب شرافت و سیادت بودند.

خدا خواست كه این بانوی بی‌همتای حرم نبوّت و مادرِ یازده اخترِ برج امامت و ولایت، در عقل و ادب و حكمت و بصیرت و معرفت، نابغه و ممتاز باشد. او نمونه برجسته كمال و نبوغ و فهم و بینش بود كه همانند آن را در میان مردان و زنان، كمتر می‌توان یافت و عفّت، نجابت، طهارت، سخاوت، حسن معاشرت و صمیمیّت و مهر و وفا ازجمله صفات برجسته او بود.

 
[1]. مفید، مسارالشیعه، ص22 - 23.
[2]. ابن‌حجر عسقلانی، الاصابه، ج8، ص103؛ .حسینی کجوری، الخصائص‌الفاطمیه، ج2، ص147؛ محدث قمی، منتهی‌آلامال، ج1، ص136؛ سیلاوی، الانوارالساطعه، ص386 – 389.
نويسنده: